هیچ‌ڪس چشم بہ راہ من دیوانہ نبود
هرچہ بر در زدم انگار ڪسے خانہ نبود

راندے از خویشم و من مردن خود را دیدم
ڪاش تشییع من این‌قدر غریبانہ نبود

سر بہ میخانە‌ے یادت زدم اما دیگر
جاے لب‌هاے تو روے لب پیمانہ نبود

در دلم بودے و شرمندہ ز مهمان بودم
ڪہ سزاوار تو این خانە‌ے ویرانہ نبود

پیش چشم همہ اے عشق! جوانم ڪن باز
تا ببینند ڪہ اعجاز تو افسانہ نبود
‌‌‎‌‌