اشعار ادبی

لب ما و قصـه ی زلف تو ، چه توهّمی ! چه حکایتی !

تو و سر زدن به خیال ما ، چه ترحّمی ! چه سخاوتی !

به نماز صبح و شبت سلام ! و به نور در نَسَبت سلام !

و به خال کنج لبت ســــلام ! که نشسته با چه ملاحتی !

وســـــط « الست بربکم » ، شـــده ایم در نظـــر تــو گُـم

دل ما پیــــــاله ، لب تـو خُـــــم ، زده ایــم جــــــام ولایتـی

به جمــــال ، وارث کوثــــری ، به خــــدا حسین مکرری

به روایتـی خود حیـــدری ، چه شبــاهتی ! چه اصـالتی !

« بلغ العُلی به کمالِ » تو ، « کشف الدُجی به جمال » تو

به تـو و قشنگی خــــــال تو ، صلوات هـــر دم و ســــاعتی

شده پر دو چشم تو در ازل ، یکی از شراب و یکی عسل

نظرت چه کرده در این غــزل ، که چنین گرفته حلاوتی !

تـو کـه آینــه ، تـو که آیتــی ، تـو کـه آبــــــروی عبــادتی

تـو کـه با دل همـــــه راحتی ، تـو قیـــــام کن کـه قیــامتی

زد اگـر کسی درِ خانه ات ، دل مـاست کــرده بهانه ات

کـه به جستجوی نشـانه ات ، ز سحـــر شنیــده بشـارتی

غـزلم اگـر تو بسازیم ، و نــی ام اگـر بنـوازیم

به نسیـم یاد تو راضیـم ، نه گلایه ای نه شکایتی

نه ، مرا نبین، رصدم نکن، و نظر به خوب و بدم نکن

ز درت بیــــا و ردم نکـن ، تـو کـه از تبـار کرامتی

💢 قاسم صرافان.